Posted in υγεία, Καθημερινά

Χτύπημα από το πουθενά: Μέρος Ι

Πήγαμε το απόγευμα για ενημέρωση στο σχολείο του μεγάλου. Ήθελε πολύ να έρθει μαζί, φαντάζομαι του αρέσει να είναι στο σχολείο χωρίς να έχει μάθημα, το βλέπει διαφορετικό. Μιλήσαμε με τη δασκάλα και μας είπε τα θέματα με τη συμπεριφορά του: Βαριέται εύκολα,  είναι αφηρημένος, ενοχλεί τους φίλους του στο διάλειμμα… η ίδια κατάσταση εδώ και καιρό.

Η γυναίκα μου περίμενε στη σειρά για να μιλήσει με τη δασκάλα των αγγλικών, κι εγώ ξεκίνησα να πάρω το μικρό από το σπίτι που είχε μείνει να παίξει, είχε περάσει 20.00 και έπρεπε να μαζευτούμε. Έψαχνα να βρω τον μεγάλο στο σκοτεινό προαύλιο αλλά πουθενά. Μπήκα μέσα, έκανα το γύρω του σχολείου, πουθενά. Άρχισα να τρομάζω.

Τελικά βγήκα ξανά έξω και με είδε – ήταν ενθουσιασμένος γιατί έπαιζε ποδόσφαιρο με μεγαλύτερα παιδιά, τερματοφύλακας όπως συνήθως. Μου ζήτησε να παίξω αλλά έπρεπε να φύγω, είχα ήδη αργήσει. Τον χαιρέτισα και έφυγα προς την έξοδο.  Σε λιγότερο από ένα λεπτό τον άκουσα να κλαίει και γύρισα αμέσως πίσω. Ο μεγάλος κρατούσε το αριστερό του χέρι: Πήγε να πιάσει ένα δυνατό σουτ αλλά μάλλον παραήταν δυνατό…φαντάστηκα ότι ήταν απλά ένα δυνατό χτύπημα και θα περάσει μέχρι να κοιμηθεί.

Τον άφησα με τη γυναίκαι μου και γύρισα σπίτι με το μικρό. Μαζευτήκαμε, φάγαμε και πέσαμε για ύπνο.

Advertisements
Posted in Καθημερινά

Σάββατο 20/1/2018

Για κάποιους τα Σάββατα είναι μια μέρα ξεκούρασης – για εμένα όμως όχι. Ένα τυπικό Σάββατο ήταν και αυτό:

  • Έφτιαξα πρωινό στα παιδιά
  • Κατέβασα τα σκουπίδια και τα ανακυκλώσιμα
  • Μάζεψα το νεροχύτη μετά το πρωινό
  • Άδειασα το πλυντήριο πιάτων – όλα πήγαν στη θέση τους
  • Άδειασα τη στραγγιχτήρα από τα καθαρά – όλα πήγαν στη θέση τους
  • Άπλωσα το πλυντήριο ρούχων – άπειρα εσώρουχα και κάλτσες, κυρίως των παιδιών. Πρέπει να έκανα πάνω από μισή ώρα μέχρι να τελειώσω (κάνω πάντα ζευγαράκια τις κάλτσες όταν τις απλώνω…)
  • Κατέβηκα στην αποθήκη να φέρω πράγματα στο σπίτι
  • Καθάρισα πατάτες για το μεσημεριανό
  • Βοήθησα τον μεγάλο στο διάβασμα
  • Έφτιαξα παζλ με τον μικρό για να μην απασχολεί τον μεγάλο στο διάβασμά του
  • Έφτιαξα το σάκο του μικρού για το κολυμβητήριο
  • Πήγα τον μικρό στο κολυμβητήριο
  • Κατέβηκα άλλες 3-4 φορές στην αποθήκη, για να ανεβάσω/κατεβάσω διάφορα
  • Μάζεψα τα πιάτα από το μεσημεριανό και τα έβαλα μαζί με άλλα στο πλυντήριο πιάτων.

Όλα αυτά μέχρι το μεσημέρι. Δεν είχα 5 λεπτά χρόνο για να ξεκουραστώ ή να κάνω οτιδήποτε άλλο θα ήθελα. Το απόγευμα πήγα τον μικρό με ένα φίλο του στον παιδότοπο για να ξεσκάσουν (!!) – εγώ θα ξεσκάσω σε κανένα χρόνο αν συνεχίσω έτσι.

Περιμένω να έρθει η Δευτέρα για να πάω στο γραφείο…

Posted in Καθημερινά

Ένα “ανήσυχο” εργασιακό περιβάλλον

Είναι Παρασκευή μεσημέρι, και θέλω να ολοκληρώσω κάτι επείγον πριν από μια συνάντηση με τον προϊστάμενο, μήπως και μπορέσω να πάω λίγο νωρίτερα στο σπίτι μου σήμερα.

Σε κάποια φάση, καταλαβαίνω ότι ο θόρυβος με ενοχλεί. Κοιτάζω γύρω μου: Ο διπλανός μου συζητά με συνάδελφο αλλαγές στον κώδικα ενός αποθετηρίου. Λίγο πιο πέρα, δύο συνάδελφοι μιλάνε στο τηλέφωνο χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έχουν υψώσει τον τόνο της φωνής τους. Στο βάθος, ο υπεύθυνος μιας ομάδας μιλάει δυνατά σε 3-4 άτομα σχετικά με τη δουλειά που πρέπει να γίνει. Δύο ακόμη έχουν καθίσει δίπλα στον ψύκτη και συζητάνε περί ανέμων και υδάτων. Χτυπάει το τηλέφωνό μου – μία φορά και κλείνει. Κόσμος μπαίνει και βγαίνει από την πόρτα του γραφείου που είναι δίπλα μου ενώ σε λίγο ανοίγει και το παράθυρο για να αεριστεί ο χώρος, με περισσότερο θόρυβο να έρχεται στο γραφείο από την κίνηση του δρόμου.

Is office noise killing productivity? | My Office Furniture

Βάζω τα ακουστικά, αλλά δεν κόβουν αρκετά το θόρυβο. Ανοίγω μια από τις πολλές online εφαρμογές white noise που έχουν δημιουργηθεί για αυτόν τον λόγο, κάπως βελτιώνεται η κατάσταση. Νοσταλγώ την ησυχία του σπιτιού μου το πρωί και αναρωτιέμαι για μια ακόμη φορά γιατί πρέπει να αξιολογείται η δουλειά μας μέσω της φυσικής μας παρουσίας στο γραφείο…

Posted in Καθημερινά

28η Οκτωβρίου

Μια ξεχωριστή ημέρα – αργία χωρίς να είναι αργία (Σάββατο), χωρίς τα παιδιά στο σπίτι και μετά από ξενύχτι. Προσπάθησα να κανονίσω με φίλους για έναν καφέ, αλλά δεν μπορούσε κανείς. Να πώς πέρασα τη μέρα μου:

  1. Άπλωσα τα ρούχα από το πλυντήριο – και ήταν άπειρα…
  2. Έβαλα ηλεκτρική σκούπα σε όλο το σπίτι και γενικά μάζεψα
  3. Είδα στην τηλεόραση το ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Lemmy
  4. Έκανα ένα refresh στο laptop, μετά από καιρό (πρακτικά format και επανεγκατάσταση λειτουργικού και εφαρμογών.
  5. Μάζεψα τα ρούχα πριν πιάσει η βροχή και τα έβαλα στη θέση τους.
  6. Κοιμήθηκα από τις 22.00, γιατί δεν είχα κοιμηθεί καλά το προηγούμενο βράδυ.

Του χρόνου ίσως είναι διαφορετικά τα πράγματα.

Posted in Καθημερινά

Μια αγχωτική ημέρα

Παραμονή 28ης Οκτωβρίου: Ο μικρός είχε γιορτούλα στο σχολείο και δεν μπορούσα να τον αφήσω πριν τις 08.30 (αντί για 07.45). Άργησα να φτάσω στο γραφείο και έτυχαν διάφορα στο μεταξύ, μέχρι να φύγω.

Στην επιστροφή θυμήθηκα ότι έχει κάποιες καλές προσφορές το Lidl και είπα να περάσω. Γινόταν χαμός (λόγω του ότι το Σάββατο θα ήταν κλειστά), αλλά και επειδή δεν λειτουργούσε το σύστημα των καρτών, οπότε πολλοί έφταναν στο ταμείο και δεν μπορούσαν να πληρώσουν (με μετρητά). Πήρα αυτά που ήθελα και έφυγα.

Σφαίρα για το σπίτι, για να αφήσω στον καταψύκτη τα περισσότερα και να συναντήσω τη σύζυγο στον Σκλαβενίτη (μας προέκυψε στην πορεία, δεν το είχαμε προγραμματίσει). Άλλος χαμός εκεί, εικόνες χάους από τον κόσμο. Τουλάχιστον δούλευε το σύστημα με τις κάρτες 😉

Γυρίσαμε σπίτι, με το ζόρι να προλάβουμε να κάνουμε ένα μπάνιο, να ντυθούμε και να πάμε την βραδινή μας έξοδο με τους φίλους μας στην Αγ. Παρασκευή. Επιστροφή κατά τις 03.00, ξεροί για ύπνο.

Posted in Καθημερινά

Saturday night @ Πόρτο Ράφτη

Βγήκαμε βόλτα Σάββατο βράδυ, μετά από πολύ καιρό, με τους γονείς ενός συμμαθητή του Μανώλη. Όμορφη παρέα, περπατήσαμε στη μαρίνα του Πόρτο Ράφτη, τα παιδιά ξέδωσαν στην πλατεία και εμείς βρήκαμε χρόνο να τα πούμε και να γνωριστούμε.

Ακολούθησε ουζάκι και θαλασσινά σε ταβέρνα της περιοχής – σε εκείνη που είχαμε τσακωθεί με κάποιους πελάτες πριν από χρόνια, όταν άναψαν τσιγάρα στον εσωτερικό χώρο, δίπλα στο μωρό μας (τότε).

 

Image result for θαλασσινά ουζάκι
Φωτογραφία άσχετη με την ταβέρνα μας αλλά έτσι θα ήθελα να ήταν 😛

 

Μέτριο φαγητό, άνοστο και σκληρό χταποδάκι και καλαμαράκια για γερές μασέλες. Καλή παρέα όμως, και τελικά αυτό ήταν που μέτρησε. Θα έχουμε και συνέχεια στο μέλλον 🙂

Posted in Καθημερινά

Επιστροφή από την κατασκήνωση

Τα παιδιά επέστρεψαν σπίτι, μετά από 9 ημέρες στην κατασκήνωση. Δεν τους άρεσε, αλλά δυστυχώς δεν γινόταν αλλιώς, αφού δεν είχαμε άλλη άδεια και οι γιαγιάδες δεν ήταν διαθέσιμες. Ήταν κουρασμένοι και τους είχε λείψει το σπίτι, αλλά ταυτόχρονα φαίνονται πιο ώριμοι – ίσως τους βοήθησε η κατασκήνωση με το πρόγραμμά της να γίνουν πιο υπεύθυνοι. Επίσης έχω την εντύπωση ότι και μεταξύ τους ήρθαν πιο κοντά, αφού χρειαζόταν να βοηθάει ο ένας τον άλλο.

Του χρόνου πιστεύω ότι θα είναι καλύτερα και θα τους αρέσει περισσότερο.

Posted in Καθημερινά, Τεχνολογικά

Αλλαγή φρουράς TV: Samsung vs. Samsung

Η τηλεόραση, μια Samsung 37 ιντσών (LE37A656), που είχαμε στο σαλόνι από το 2008 που μπήκαμε στο σπίτι τα έπαιξε. Τα χρώματα ήταν πολύ αλλοιωμένα, σα να βλέπαμε αρνητικά φωτογραφιών. Μετά την εμπειρία που είχαμε από την επισκευή του Home Cinema αποφασίσαμε να μην την επισκευάσουμε αλλά να την αντικαταστήσουμε.

Έτσι λοιπόν σήμερα υποδεχθήκαμε μια Samsung (UE40KU6072) 43 ιντσών στο σπίτι, Smart TV, 4K και όλα τα καλά μιας νέας τηλεόρασης. Την έστησα γρήγορα, βάση, ρύθμιση καναλιών κλπ, έκανα τη σύνδεση στο ασύρματο δίκτυο του σπιτιού και πρόλαβα να δω και τον αγώνα μπάσκετ με την Ιταλία! Στο μεταξύ δοκίμασα τις συνδέσεις με τις συσκευές του σπιτιού (Samsung & Nokia κινητά, Windows tablet & laptop), για να μοιράζομαι περιεχόμενο. Σε γενικές γραμμές όλα πήγαν καλά.

Δεν έχω αποφασίσει ακόμη τι θα κάνω με την παλιά τηλεόραση. Ίσως αν βρω κάποιον γνωστό μάστορα να προσπαθήσω να την επισκευάσω για να την έχουμε για εφεδρική (π.χ. στην αποθήκη).

Posted in Καθημερινά

Κατασκήνωση

Τα παιδιά πήγαν στην κατασκήνωση σήμερα – ο καθένας με τη βαλίτσα του και όλα τα πράγματά του μαζί. Καλό για τα παιδιά, γιατί θα συνεχίσουν τις διακοπές τους, καλό και για εμάς που έχουμε μπει για τα καλά σε πλήρεις ρυθμούς με τη δουλειά και τις δουλειές.

Τους αφήσαμε το πρωί και πήγαμε στις δουλειές μας, αλλά το μυαλό μας ήταν εκεί: Πώς θα τους φανεί, αν θα προσαρμοστούν, και τελικά τι θα κάνουμε αν χρειαστεί να τους πάρουμε νωρίτερα… keeping fingers crossed.

Posted in Καθημερινά, Ταξίδια

Τα POS και τα γιατί

Φτάσαμε λοιπόν χθες στο ξενοδοχείο, κάναμε το μπάνιο μας στην πισίνα, πήραμε τους καφέδες μας, τους χυμούς μας και τα σνακ μας. Συνολικά €40 από το μεσημέρι και μετά – καθόλου άσχημα φαντάζομαι. Τα ίδια πάνω-κάτω υπολογίζαμε και για τις επόμενες ημέρες.

Ζητήσαμε να πληρώσουμε με κάρτα. Τα παιδιά του service μας είπαν ότι παρότι υπάρχει POS δεν μπορούμε να πληρώσουμε με κάρτα, γιατί η πληρωμή με κάρτες υποστηρίζεται μόνο για την εξόφληση των δωματίων (!!). Μιλήσαμε με τον ιδιοκτήτη, που φάνηκε φιλικός αλλά ταυτόχρονα απρόθυμος να δεχτεί πληρωμή του ποσού (αλλά και των μελλοντικών, τις επόμενες ημέρες) με κάρτα. Η λογική του ήταν “γιατί δεν κάνετε ανάληψη από POS, αφού τα ποσά θα είναι μικρά”. Η δική μας ήταν ότι επιλέγουμε εμείς τον τρόπο που θα πληρώσουμε και δεν έχουμε περιθώριο για άλλες αναλήψεις. Στο τέλος είπε ότι θα το σκεφτεί (!!) και θα μας ενημερώσει την επόμενη ημέρα – και να κρατάμε στο μεταξύ τις αποδείξεις από ότι παραγγέλνουμε. Κι εμείς σκεφτήκαμε να κάνουμε καταγγελία (καθώς είναι πλέον υποχρεωτική η ύπαρξη και χρήση POS αλλά δεν θέλαμε να χαλάσουμε τις οικογενειακές διακοπές μας. Τελικά δε μας ενημέρωσε για την απόφασή του αλλά δεν θα μπορούσε να μας νοιάζει λιγότερο.

Τελικά καταλήξαμε στο να μην αφήσουμε ούτε ένα ευρώ παραπάνω στο ξενοδοχείο, οπότε ακόμη και οι καφέδες μας έρχονται απ’ έξω. Ξεκινήσαμε από σήμερα με επιτυχία, αφού φάγαμε στο χωριό (εκτός ξενοδοχείου), τις μερίδες μας και τα παγωτά μας. Μάλιστα στο πρώτο εστιατόριο που βρήκαμε και ρωτήσαμε, δεν υπήρχε η δυνατότητα πληρωμής με κάρτα, οπότε πήγαμε στο ακριβώς απέναντι όπου δεχόταν κάρτα (και μάλιστα ήταν γεμάτο, σε αντίθεση με το πρώτο). Φαίνεται ότι στην επαρχία ισχύουν άλλοι νόμοι και κανόνες…

Σε τέτοια πράγματα είμαι σκύλος: Προτιμώ να στερηθώ εγώ παρά να περάσει κάτι παράλογο. Τα υπόλοιπα στην πορεία 🙂