Posted in υγεία

Χτύπημα από το πουθενά: Μέρος ΙΙ

Ξυπνήσαμε καλά, με λίγο πόνο στο χέρι του ο μεγάλος αλλά τίποτα σπουδαίο. Φύγαμε κανονικά για σχολείο και δουλειά. Τσικνοπέμπτη σήμερα.

Πηγαίνοντας στο γραφείο παραλίγο να τρακάρω: Πετάχτηκε ένας μαλάκας με βανάκι από αριστερά σε ένα στενό που δεν περνάει ψυχή, ούτε που σταμάτησε. Πάτησα αμέσως φρένο και έκοψα δεξιά, σταμάτησα και τον κοίταξα – είχε παγώσει αλλά είμαι σίγουρος ότι μέσα στη μέρα θα τρακάρει με κάποιον άλλο.

Με πήρε η γυναίκα μου το απόγευμα, λίγο πριν φύγω από το γραφείο. Πονούσε το χέρι του μεγάλου και είχε αρχίσει να πρήζεται…θα τον πήγαινε στο Παίδων για εξετάσεις. Γύρισα προς το σπίτι, πήρα τον μικρό, πήγαμε για κούρεμα. κάναμε μπάνιο, παραγγείλαμε και περιμέναμε. Ο μεγάλος ακόμη στο νοσοκομείο με τη γυναίκα μου. Χάλια σήμα στο κινητό, δε μπορούσαμε να βγάλουμε άκρη από το τηλέφωνο.

Τελικά γύρισαν σπίτι αργά το βράδυ, ο μικρός είχε κοιμηθεί. Ο μεγάλος με νάρθηκα στο χέρι, είχε ραγίσει και θα πρέπει να το κρατήσει 3 εβδομάδες έτσι! Πώς μπορεί ένα παιδί να έχει το χέρι του σε νάρθηκα 3 εβδομάδες? Έβαλε τα κλάματα όταν πήγε να μου μιλήσει και δυσκολευόταν να κάνει ακόμη και τα βασικά με το ένα χέρι. Τον βοηθήσαμε να αλλάξει και να φάει και μετά έπεσε ξερός για ύπνο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s