Posted in υγεία

Χτύπημα από το πουθενά: Μέρος ΙΙ

Ξυπνήσαμε καλά, με λίγο πόνο στο χέρι του ο μεγάλος αλλά τίποτα σπουδαίο. Φύγαμε κανονικά για σχολείο και δουλειά. Τσικνοπέμπτη σήμερα.

Πηγαίνοντας στο γραφείο παραλίγο να τρακάρω: Πετάχτηκε ένας μαλάκας με βανάκι από αριστερά σε ένα στενό που δεν περνάει ψυχή, ούτε που σταμάτησε. Πάτησα αμέσως φρένο και έκοψα δεξιά, σταμάτησα και τον κοίταξα – είχε παγώσει αλλά είμαι σίγουρος ότι μέσα στη μέρα θα τρακάρει με κάποιον άλλο.

Με πήρε η γυναίκα μου το απόγευμα, λίγο πριν φύγω από το γραφείο. Πονούσε το χέρι του μεγάλου και είχε αρχίσει να πρήζεται…θα τον πήγαινε στο Παίδων για εξετάσεις. Γύρισα προς το σπίτι, πήρα τον μικρό, πήγαμε για κούρεμα. κάναμε μπάνιο, παραγγείλαμε και περιμέναμε. Ο μεγάλος ακόμη στο νοσοκομείο με τη γυναίκα μου. Χάλια σήμα στο κινητό, δε μπορούσαμε να βγάλουμε άκρη από το τηλέφωνο.

Τελικά γύρισαν σπίτι αργά το βράδυ, ο μικρός είχε κοιμηθεί. Ο μεγάλος με νάρθηκα στο χέρι, είχε ραγίσει και θα πρέπει να το κρατήσει 3 εβδομάδες έτσι! Πώς μπορεί ένα παιδί να έχει το χέρι του σε νάρθηκα 3 εβδομάδες? Έβαλε τα κλάματα όταν πήγε να μου μιλήσει και δυσκολευόταν να κάνει ακόμη και τα βασικά με το ένα χέρι. Τον βοηθήσαμε να αλλάξει και να φάει και μετά έπεσε ξερός για ύπνο.

Advertisements
Posted in υγεία, Καθημερινά

Χτύπημα από το πουθενά: Μέρος Ι

Πήγαμε το απόγευμα για ενημέρωση στο σχολείο του μεγάλου. Ήθελε πολύ να έρθει μαζί, φαντάζομαι του αρέσει να είναι στο σχολείο χωρίς να έχει μάθημα, το βλέπει διαφορετικό. Μιλήσαμε με τη δασκάλα και μας είπε τα θέματα με τη συμπεριφορά του: Βαριέται εύκολα,  είναι αφηρημένος, ενοχλεί τους φίλους του στο διάλειμμα… η ίδια κατάσταση εδώ και καιρό.

Η γυναίκα μου περίμενε στη σειρά για να μιλήσει με τη δασκάλα των αγγλικών, κι εγώ ξεκίνησα να πάρω το μικρό από το σπίτι που είχε μείνει να παίξει, είχε περάσει 20.00 και έπρεπε να μαζευτούμε. Έψαχνα να βρω τον μεγάλο στο σκοτεινό προαύλιο αλλά πουθενά. Μπήκα μέσα, έκανα το γύρω του σχολείου, πουθενά. Άρχισα να τρομάζω.

Τελικά βγήκα ξανά έξω και με είδε – ήταν ενθουσιασμένος γιατί έπαιζε ποδόσφαιρο με μεγαλύτερα παιδιά, τερματοφύλακας όπως συνήθως. Μου ζήτησε να παίξω αλλά έπρεπε να φύγω, είχα ήδη αργήσει. Τον χαιρέτισα και έφυγα προς την έξοδο.  Σε λιγότερο από ένα λεπτό τον άκουσα να κλαίει και γύρισα αμέσως πίσω. Ο μεγάλος κρατούσε το αριστερό του χέρι: Πήγε να πιάσει ένα δυνατό σουτ αλλά μάλλον παραήταν δυνατό…φαντάστηκα ότι ήταν απλά ένα δυνατό χτύπημα και θα περάσει μέχρι να κοιμηθεί.

Τον άφησα με τη γυναίκαι μου και γύρισα σπίτι με το μικρό. Μαζευτήκαμε, φάγαμε και πέσαμε για ύπνο.