Posted in Καθημερινά, Ταξίδια

Τα POS και τα γιατί

Φτάσαμε λοιπόν χθες στο ξενοδοχείο, κάναμε το μπάνιο μας στην πισίνα, πήραμε τους καφέδες μας, τους χυμούς μας και τα σνακ μας. Συνολικά €40 από το μεσημέρι και μετά – καθόλου άσχημα φαντάζομαι. Τα ίδια πάνω-κάτω υπολογίζαμε και για τις επόμενες ημέρες.

Ζητήσαμε να πληρώσουμε με κάρτα. Τα παιδιά του service μας είπαν ότι παρότι υπάρχει POS δεν μπορούμε να πληρώσουμε με κάρτα, γιατί η πληρωμή με κάρτες υποστηρίζεται μόνο για την εξόφληση των δωματίων (!!). Μιλήσαμε με τον ιδιοκτήτη, που φάνηκε φιλικός αλλά ταυτόχρονα απρόθυμος να δεχτεί πληρωμή του ποσού (αλλά και των μελλοντικών, τις επόμενες ημέρες) με κάρτα. Η λογική του ήταν “γιατί δεν κάνετε ανάληψη από POS, αφού τα ποσά θα είναι μικρά”. Η δική μας ήταν ότι επιλέγουμε εμείς τον τρόπο που θα πληρώσουμε και δεν έχουμε περιθώριο για άλλες αναλήψεις. Στο τέλος είπε ότι θα το σκεφτεί (!!) και θα μας ενημερώσει την επόμενη ημέρα – και να κρατάμε στο μεταξύ τις αποδείξεις από ότι παραγγέλνουμε. Κι εμείς σκεφτήκαμε να κάνουμε καταγγελία (καθώς είναι πλέον υποχρεωτική η ύπαρξη και χρήση POS αλλά δεν θέλαμε να χαλάσουμε τις οικογενειακές διακοπές μας. Τελικά δε μας ενημέρωσε για την απόφασή του αλλά δεν θα μπορούσε να μας νοιάζει λιγότερο.

Τελικά καταλήξαμε στο να μην αφήσουμε ούτε ένα ευρώ παραπάνω στο ξενοδοχείο, οπότε ακόμη και οι καφέδες μας έρχονται απ’ έξω. Ξεκινήσαμε από σήμερα με επιτυχία, αφού φάγαμε στο χωριό (εκτός ξενοδοχείου), τις μερίδες μας και τα παγωτά μας. Μάλιστα στο πρώτο εστιατόριο που βρήκαμε και ρωτήσαμε, δεν υπήρχε η δυνατότητα πληρωμής με κάρτα, οπότε πήγαμε στο ακριβώς απέναντι όπου δεχόταν κάρτα (και μάλιστα ήταν γεμάτο, σε αντίθεση με το πρώτο). Φαίνεται ότι στην επαρχία ισχύουν άλλοι νόμοι και κανόνες…

Σε τέτοια πράγματα είμαι σκύλος: Προτιμώ να στερηθώ εγώ παρά να περάσει κάτι παράλογο. Τα υπόλοιπα στην πορεία 🙂

Posted in Ταξίδια

Πρώτη ημέρα διακοπών

Δεύτερη ημέρα άδειας και επιτέλους φεύγουμε από Αθήνα. Ετοιμασίες από την προηγούμενη: βαλίτσα (κοινή για όλους μας), τσάντες θαλάσσης, τσαντάκια, σακουλίτσες, σακίδια, σκηνή/σκίαστρο παραλίας κλπ. – είναι απίστευτο το τι χώρεσε το Aygo! Σαντουιτσάκια και σνακς για το δρόμο, θερμός με δροσερό νερό, κάρτες και μετρητά, όλα στη θέση τους για το ταξίδι.

Παρά τις προσεκτικές προετοιμασίες, όλο και κάτι μένει απ’ έξω: Εγώ θυμήθηκα φορτιστές, tablet, ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες με τους φορτιστές τους και πολλά άλλα, αλλά ξέχασα ένα βιβλίο για την παραλία και το νυχοκόπτη μου… χρήσιμα και τα δύο (ειδικά το βιβλίο) αλλά θα πρέπει να ζήσω και χωρίς αυτά.

Μετά από 3+ ώρες στο δρόμο φτάσαμε στο δωμάτιο, κάπου στη Μεσσηνία: Είναι κυριολεκτικά δίπλα στην πισίνα και 2 λεπτά από τη θάλασσα. Μεγάλο και άνετο, δίχωρο, με πλήρη κουζίνα και ωραίο μπάνιο. Άξιζε τον κόπο, τη διαδρομή. Η παραλία φαίνεται βραχώδης όμως και δεν ξέρω αν θα έχω την ευκαιρία να δοκιμάσω επιτέλους το σκίαστρο της Terra Nation σε πραγματικές συνθήκες.

Καλό καλοκαίρι!