Posted in Καθημερινά

Άλλη μια δύσκολη ημέρα

Πάλι βροχή – πιο δυνατή από χθες – και πάλι ανυπόφορη κίνηση: 1 ώρα και 40 λεπτά για να φτάσω στο γραφείο. Πάλι απεργίες των ΜΜΜ, πάλι ταλαιπωρία για όσους πάνε στη δουλειά τους.

Θα ήθελα πολύ να μπορώ να δουλέψω από το σπίτι αν είχα τη δυνατότητα. Πολύς χαμένος χρόνος και χρήμα (οι μετακινήσεις με αυτοκίνητο στην κίνηση κοστίζουν περισσότερο), αλλά αυτό θα αργήσει να αλλάξει. Τα πλεονεκτήματα του να δουλεύεις από το σπίτι είναι πολλά, αλλά στην Ελλάδα αν δεν χτυπήσεις κάρτα και δεν βρίσκεσαι στο γραφείο (άσχετα αν λουφάρεις στο 8ώρο σου), θεωρείται ότι δεν δουλεύεις….

tumblr_inline_oc5tcxxr261s574mr_500

Posted in Καθημερινά

Μια ανάποδη μέρα

Η ημέρα δεν ξεκίνησε καλά – είχε πιάσει βροχή από τα ξημερώματα και είδα ότι έχω μαυρομάτικα φασόλια για μεσημεριανό, μαζί με τόνο. Έχει γίνει το χειρότερό μου για φαγητό αλλά δεν μιλάω.
Έφτασα με τον μικρό στον παιδικό σταθμό και διαπιστώσαμε ότι είχε ξεχάσει τη σάκα του στο σπίτι (προτιμούσε να χαζολογάει στις σκάλες την ώρα που έπρεπε να την πάρει στα χέρια του, και εγώ κρατούσα το σακίδιό μου, τη σακούλα με το φαγητό μου και τα σκουπίδια – overkill να προσέξω και τη σάκα του μικρού). Γυρίσαμε σπίτι να την πάρουμε από τα σκαλιά. Ξανά πίσω στον παιδικό σταθμό, που δεν είναι και δίπλα…
Άργησα να ξεκινήσω για το γραφείο. Η βροχή δυνάμωνε, και η κίνηση αυξανόταν, ακόμα και σε σημεία που δεν θα έπρεπε. Είναι βλέπεις και η απεργία των ΜΜΜ σήμερα, κλασικά χωρίς αιτήματα και με στόχο την ταλαιπωρία του πολίτη που τα χρησιμοποιεί για να πάει στη δουλειά του.
1 ώρα και 35 λεπτά για να φτάσω στο γραφείο. Κομμάτια ήδη, πριν καν ξεκινήσω να δουλεύω.
Posted in Καθημερινά

Πρωτομαγιά 2017

Μια ξεχωριστή μέρα: Ο μεγάλος ήταν στους παππούδες κι εμείς οι τρεις στο σπίτι: Ξεκινήσαμε με την τακτοποίηση των ρούχων (κάτω τα χειμωνιάτικα, πάνω τα καλοκαιρινά – καθαριότητα στις ντουλάπες κλπ. – δεν είναι τόσο απλο όσο ακούγεται, και μας πήρε αρκετή ώρα), πήγαμε για καφεδάκι στο αγαπημένο μας παραθαλάσσιο ξενοδοχείο και μετά για φαγητό στην αγαπημένη μας ταβέρνα στην Παιανία.
Με μια μικρή παράκαμψη από Αθήνα για να πάρουμε τον μεγάλο από τους παππούδες φτάσαμε στο σπίτι το απογευματάκι – πτώματα όλοι.
Α, πήραμε και το στεφάνι μας για την ημέρα – από τα χεράκια της γιαγιάς και του εγγονού 😃 Και του χρόνου!